Σενάριο Εφαρμογής 4: Σύνθεση Σύγχρονης Μουσικής

Εισαγωγή

Σύμφωνα με την UNESCO, η μουσική είναι η πιο καθολική μορφή των τεχνών του θεάματος δεδομένου ότι μπορεί να βρεθεί σε κάθε κοινωνία, συνήθως ως αναπόσπαστο κομμάτι άλλων μορφών τέχνης και άλλες περιοχές της άυλης πολιτισμικής κληρονομιάς (ΑΠΚ). Η μουσική μπορεί να βρεθεί σε μία μεγάλη ποικιλία πλαισίων όπως είναι η κλασσική μουσική, η σύγχρονη, η δημοφιλής, η ιερή, κτλ. Τα όργανα, τα έργα τέχνης και τα αντικείμενα σε γενικές γραμμές συνδέονται στενά με μουσικές εκφράσεις και είναι περιλαμβάνονται όλα στον καθορισμό της συνθήκης της ΑΠΚ. Η μουσική που ταιριάζει με τη δυτική μορφή σημείωσης είναι καλύτερα προστατευμένη. Σε κάθε περίπτωση, το σημείο κλειδί για όλες τα είδη μουσικής είναι να έχουν πρόσβαση στην χειρονομιακή γνώση του πως παίζεται ένα μουσικό όργανο και πως μπορεί να ενισχυθεί ο δεσμός μεταξύ του κατόχου των εμπειρογνωμόνων της ΑΠΚ, η οποία είναι ο συνθέτης ή ο εκτελεστής και ο μαθητής. Παρακινημένοι από αυτήν την ανάγκη, τα τελευταία χρόνια, οι ερευνητές επικεντρώθηκαν στη μελέτη της ενσωμάτωσης και ενεργοποίησης των εννοιών. Αυτές οι έννοιες αντικατοπτρίζουν την συμβολή της αλληλεπίδρασης της κίνησης του σώματος στη δράση/ στην αντίληψη και στο νου/ στο περιβάλλον. Στις τέχνες του θεάματος, και πιο συγκεκριμένα στη μουσική, η κίνηση του σώματος είναι σημασιολογικά συνδεδεμένη με χειρονομίες στις περισσότερες δραστηριότητες, όπως είναι η εκτέλεση και η σύνθεση.

Από τη μία πλευρά, οι συνθέτες συγκεντρώνουν τις γνώσεις και τις δεξιότητες για τον χρωματισμό του ήχου και την οργάνωση όσον αφορά τη δομή και τη διαμόρωση, καθώς επίσης και ιδιωματικές χειρονομίες στο μουσικό και στο σωματικό παιχνίδι που οδηγεί στον υλικό οργανισμό, με αποκορύφωμα την συνθετική δομή. Αυτό φέρνει πάντα στην επιφάνεια την ερώτηση « πώς δουλεύει αυτό; » Σύμφωνα με διάφορες απόψεις όπως αυτές του Allen Forte, Arnold Whittall, Rosemary Killiam και Patrick McCreless, η θεωρία αυτή εξηγεί τα γεγονότα. Το πλεονέκτημα σε αυτό είναι ότι η θεωρία δεν μπορεί να θεωρηθεί ως το απόλυτο μέσο για την εκτίμηση των μουσικών γνώσεων. Επομένως, η θεωρία μπορεί να εξηγήσει πως δουλεύει ένα κομμάτι της μουσικής αλλά όχι πως ένας συνθέτης ή ένας μουσικός λειτουργούν στην πραγματικότητα.

Από την άλλη πλευρά, η εκτέλεση είναι το αποτέλεσμα της συμβίωσης μεταξύ του μουσικού και του μουσικού οργάνου του / της. Αυτή η συμβίωση λαμβάνει τη μορφή μιας αλληλεπίδρασης και βαρύτητας της σχέσης, όπου ο μουσικός είναι ταυτόχρονα το έναυσμα και η σύνδεση :

  • Αντίληψη (μεσολάβηση οργανικών μηχανισμών και φυσικό περιβάλλον)
  • Γνώση (κληρονομημένo μουσική βαθμολογία του συνθέτη, μουσική θεωρία, κτλ)
  • Χειρονομία (σημασιολογικές κινήσεις του σώματος που περικλείουν τη λειτουργική γνώση)

 

Κατά συνέπεια, η ειδική μουσική χειρονομία μπορεί να θεωρηθεί ως μία πλήρης ενσωματωμένη έννοια που περικλείει όχι μόνο την γνώση του καλλιτέχνη να παράγει ήχους και να ερμηνεύει μουσικά κομμάτια, αλλά και την γνώση του συνθέτη να επικοινωνεί μέσω του μουσικής βαθμολογίας.

Εξάλλου, το μουσικό όργανο είναι μία απτή διεπαφή που μπορεί να θεωρηθεί ως μέσο για την έκφραση και την εκτέλεση. Παρ’όλ’αυτά η καμπύλη μάθησης για να μάθει κάποιος να παίζει μουσικά όργανα απαιτεί χρόνια εκπαίδευσης, εξάσκησης και μάθησης πριν μπορέσει να εκτελέσει. Επιπλεόν, η εκμάθηση των ειδικών μουσικών χειρονομιών αντιμετωπίζεται ακόμα ως δευτερεύουσα προοπτική, το οποίο σημαίνει μία επικοινωνιακή πράξη της κοινωνικής αλληλεπίδρασης, παρά την «προσωπική» μου εμπειρία. Κατά συνέπεια, η «εκμάθηση» των μουσικών χειρονομιών και η «εκτέλεση» μουσικής θεωρούνται συνήθως ξεχωριστές έννοιες και εμπειρίες. Αυτό σημαίνει πως η πρόσβαση στην γνώση είναι μία μακροχρόνια διαδικασία εφόσον δεν υπάρχει γρήγορη μετάβαση από τον αρχάριο μέχρι τον ειδικό (εικόνα 1).

 

Εικόνα 1 : Η Αιχμή της τεχνολογίας στην εκμάθηση/εκτέλεση μουσικών χειρονομιών.

 

Στόχοι

Οι στόχοι της πλατφόρμας i-Treasures για το σενάριο εφαρμογών  Σύνθεσης Σύγχρονης Μουσικής είναι οι ακόλουθοι:

1.    Φυσικός – χρήστης διασυνδέει την έκφραση χειρονομίας και το συναίσθημα απόκτησης στη μουσική

Δημιουργείται μία μετάβαση από την κλασική αντίληψη ενός μουσικού οργάνου μέχρι μία πρωτότυπη του Άυλου Μουσικού Οργάνου. Επιπλέον, παρέχεται μία ολιστική προσέγγιση για την σύλληψη και χαρτογράφηση της χειρονομίας λαμβάνοντας υπόψη την συναισθηματική κατάσταση του εκτελεστή στο επίπεδο σύνθεσης. Τέλος, το ΑΜΟ διευκολύνει την ανάπτυξη των μουσικών δεξιοτήτων όσον αφορά την έκφραση χειρονομίας και το συναίσθημα απόκτησης και στους αυτόνομους και στους συνδυασμένους τρόπους.

 

2.   Μάθηση, εκτέλεση και σύνθεση με χειρονομίες σαν εμπειρία πρώτου προσώπου

Βάλτε τον χρήστη στον πυρήνα των μουσικών δραστηριοτήτων όπως είναι η εκτέλεση και η σύνθεση με χειρονομίες καθώς και να εκτιμήσει τη μουσική γενικότερα. Μαθαίνοντας από ειδικές μουσικές χειρονομίες γίνεται μία εμπειρία σε πρώτο πρόσωπο εφόσον ο μαθητευόμενος έχει τη δυνατότητα να ελέγχει χειρονακτικά τα ηχητικά αποσπάσματα από τον ειδικό.

 

3.    Αύξηση του αποτελέσματος της μουσικής για τη διευκόλυνη της πρόσβασης στη μουσικά ΑΠΚ

Ένας εμπλουτισμός της βασικής μουσικής σημειογραφίας με επαυξημένη βαθμολόγηση που ενσωματώνει χειρονομίες και συναισθηματικές πληροφορίες. Η μουσική γνώση του συνθέτη και του εκτελεστή παρέχεται στο μαθητευόμενο μέσω των χειρονομιακών και συναισθηματικών σχολιασμών στο κληρονομούμενο μουσικό αποτέλεσμα σχετικά με την εκτέλεση του ειδικού .

 

Εικονα 2 : Γενική εικόνα του Σεναρίου Εφαρμογής <<Σύνθεση Σύγχρονης Μουσικής>>

 

Οι τέχνες του θεάματος συνδυάζουν ενέργειες επικοινωνίας (εκφράσεις, συναισθήματα) και δράσης. Ο ερμηνευτής είναι αυτός που προκαλεί ερεθίσματα και μεταδίδει μηνύματα συνδυάζοντας την αντίληψη με την κίνηση και τη γνώση.

Ο κύριος στόχος σε αυτό το σενάριο εφαρμογής είναι να αναπτυχθεί ένα νέο άυλο μουσικό όργανο, δηλαδή, ένα καινοτόμο πολυτροπικό σύστημα επικοινωνίας ανθρώπου-υπολογιστή, το οποίο θα επιτρέπει τη σύνθεση μουσικής μέσω της αντιστοίχισης φυσικών κινήσεων με ήχους λαμβάνοντας, ταυτόχρονα, υπόψη τη συναισθηματική κατάσταση του χρήστη. Για την καταγραφή και ανάλυση των δεδομένων κίνησης χρησιμοποιείται μία υβριδική προσέγγιση, η οποία βασίζεται στη χρήση 2Δ/3Δ καμερών και ενσωματωμένων αισθητήρων, ενώ η συναισθηματική ανάλυση του χρήστη επιτυγχάνεται με τη χρήση ηλεκτροεγκεφαλογραφήματος και τεχνικών ανάλυσης εκφράσεων του προσώπου. Όλες αυτές οι κινήσεις, εκφράσεις, συναισθήματα και ήχοι εισάγονται ως παράμετροι στο άυλο μουσικό όργανο επιτρέποντας σε χρήστες με διαφορετικά χαρακτηριστικά (συνθέτες, ερμηνευτές, μη-μουσικούς κλπ) να διερευνήσουν πιο εξελιγμένες μορφές μουσικής αλληλεπίδρασης.

Αν ενδιαφέρεστε να μάθετε περισσότερα για την Σύγχρονη Μουσική Σύνθεση, μπορείτε να επισκεφθείτε το Συστημα Διαχείρισης Μάθησης

 

Εικόνα 3: Η παγκόσμια πρεμιέρα του κομματιού «Η Μεταμόρφωση» του Λεόντιου Χατζηλεοντιάδη.Κάντε κλικ εδώ για να δείτε στο youtube.